Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας
Η θεατρική εκδοχή του βιβλίου της "Le Consentement", που είδαμε στο Θέατρο Τέχνης, επικεντρώνεται στον μηχανισμό της αποπλάνησης, στον ρόλο του κύρους και της κοινωνικής ανοχής, στις συνέπειες της έλλειψης ενός υποστηρικτικού οικογενειακού περιβάλλοντος και αποτυπώνει ξεκάθαρα την συναισθηματική παγίδευση της νεαρής, ευάλωτης έφηβης. Η Vaneessa, ένα διψασμένο για σταθερότητα και στοργή κορίτσι, αποτελεί το τέλειο θύμα για έναν ευγενικό, γοητευτικό, καλλιεργημένο συγγραφέα, που ποτέ δεν έκρυψε την προτίμησή του σε νεαρά κορίτσια και αγόρια. Σταδιακά η Vanessa απομονώνεται από το περιβάλλον της, γίνεται υποχείριό του και αδυνατεί να ξεχωρίσει πώς η ανάγκη της για στοργή μετατρέπεται σε σεξουαλική διαστροφή με εκείνη στο επίκεντρο.
Είναι συγκλονιστικό να παρακολουθείς τη μεθοδικότητα με την οποία ο μεσήλικας συγγραφέας πλέκει τον ιστό του γύρω από το νεαρό του θύμα, μην αφήνοντάς της το περιθώριο να σκεφτεί ποτέ ότι είναι όντως το θύμα. Ακόμα πιο σοκαριστική όμως, είναι μια κοινωνία που ενώ βλέπει το "έργο" να εξελίσσεται ενώπιόν της, με τις πόρτες ανοιχτές, τυφλωμένη από τη φήμη και την κοινωνική αποδοχή, αρνείται να καταδικάσει, να στηλιτεύσει, να φωνάξει "ο βασιλιάς είναι γυμνός". Και αυτή ακριβώς η κοινωνική αναγνώριση που έρχεται μέσα από την υπηρέτηση της τέχνης, είναι η ασπίδα πίσω από την οποία αισθάνεται ασφαλής εκείνος να χειραγωγεί και να εκμεταλλεύεται νεαρά πλάσματα. Θα είναι πολλές δεκαετίες αργότερα που η Vanessa θα βρει τη δύναμη να τον εκθέσει, να ζητήσει το λόγο, να απελευθερωθεί από το στίγμα της "συναίνεσης".
Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Λαμπρινοπούλου, λιτή αλλά καίρια, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με πολύπλοκα σκηνικά ή εφέ, αλλά να φέρει τον θεατή πιο κοντά στην εμπειρία της πρωταγωνίστριας. Ανεβάζοντας στη σκηνή τις διαφορετικές εκδοχές της Vanessa, ως έφηβης και ως ώριμης πια γυναίκας, εστιάζει κυρίως στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας εσωτερικής έντασης. Οι ημερολογιακές καταγραφές πάνω στο λευκό video wall, με κόκκινο μελάνι, που τόσο ομοιάζει με αίμα, γίνονται δηλωτικές μιας ιστορίας γραμμένης με βία, μια βία που κρύβεται στις λέξεις, φορά το μανδύα τη συγγραφικής τέχνης και εκθέτει απροκάλυπτα τα θύματά της. Η σκηνοθετική ματιά μένει εστιασμένη σε ένα τρόπο αφήγησης, που υπηρετεί τον εξομολογητικό χαρακτήρα του κειμένου και αποφεύγει τους περιττούς μελοδραματισμούς.
Εξαιρετικές οι Βάνια Σταματιάδη και Μαριλένα Μπαρτολούτσι στους ρόλους της Vanessa, καταφέρνουν με ένταση αλλά και ευαισθησία να μεταφέρουν στη σκηνή τον εσωτερικό πόνο, αλλά και τη σύγχυση της ηρωίδας, ενώ ο Κλέων Γεωργιάδης, με το ευγενικό παρουσιαστικό και την αβρότητα ενός εκλεπτυσμένου σάτυρου, ενσαρκώνει άψογα τον παιδόφιλο συγγραφέα G. H ερμηνεία του μου θύμισε αρκετά το ρόλο του στο σήριαλ "Κάτι τρέχει με τους δίπλα", όπου και εκεί ως "ψαγμένος" καλλιτέχνης γοητεύεται και προσπαθεί με λόγια και καλλιτεχνικά τερτίπια, να ξελογιάσει την όμορφη και λιγάκι αφελή γυναίκα του γείτονα.
Μια συνολικά μεστή και στέρεα παράσταση που συγκινεί, θυμώνει και αφυπνίζει τον θεατή, συμβάλλοντας καίρια στην κατανόηση της ψυχολογίας των θυμάτων τέτοιων σωματικών και ψυχικών βιασμών.
Comments
Post a Comment