Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα.
Το Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα του Δ. Παπαϊωάννου είναι ένα ιερό μνημόσυνο. Μια επιμνημόσυνη δέηση για τις χιλιάδες ζωές που χάθηκαν από το AIDS τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, τότε που η ασθένεια - ανίατη ακόμη - θέριζε με τραγικό τρόπο ανθρώπους πάνω στην άνθισή τους. Το AIDS την εποχή εκείνη ήταν πληγή. Ήταν κόλαφος. Ήταν στίγμα. Ήταν σχεδόν μίασμα. Για πολλούς ήταν η τιμωρία του Θεού. Καπηλευόμενοι το όνομά Tου άλλωστε, δεν κάνουν οι άνθρωποι τις μεγαλύτερες αδικίες, τα πιο φριχτά εγκλήματα;
Δεν ξέρω αν το ρέκβιεμ του Παπαϊωάννου είναι επί τούτου γεμάτο θρησκευτικούς συμβολισμούς: οι καμπάνες που ηχούν πένθιμα στην αρχή και το τέλος, το τραπέζι ενός (μυστικού) δείπνου, το αίμα στο κοινό ποτήριο, η κλίμακα που μοιάζει να τελειώνει στον ουρανό, σαν την κλίμακα του Ιακώβ, προορισμένη εδώ να ενώνει τον έρωτα με τη μνήμη, την ανάταση με την πτώση, τον θάνατο με την ανάσταση, για να συναντήσει τον "Λάζαρο" στο ποίημα του Δ. Καπετανάκη*, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η μουσική σύνθεση του Γ. Κουμεντάκη, τον Λάζαρο που γύρισε από τον θάνατο και κουβαλά την αναπάντεχη αυτή Ανάσταση σαν υπαρξιακή κρίση, ως τύψη προς τους νεκρούς συντρόφους που εκείνος ξέφυγε από την κοινή μοίρα. Κι έπειτα ο φίλος που κουβαλά τον φίλο στον πλάτη, που τον φροντίζει σαν τον καλό Σαμαρείτη, οι ζωντανοί που φορτώνονται τα κρεβάτια (του έρωτά) τους και περπατούν, σαν τον κατάκοιτο της παραβολής, και οι σύντροφοι που κρατούν τα σώματα των εραστών σαν ζωντανή Πιετά, σώματα μόλις αποκαθηλωμένα από το σταυρό του πόνου, σώματα αγαπημένα στον τελευταίο ασπασμό. Σώματα νέα, στη συγκλονιστική σκηνή που μέσα από κορμιά νεκρά, αναδύονται σώματα γυμνά κι αθώα σαν νεογέννητα βρέφη ή σαν σώματα που εγκαταλείπουν τον φθαρτό τους "φλοιό" για να περάσουν σε μια άλλη κατάσταση ύπαρξης. Σώματα σε μια εξακολουθητική, χορογραφημένη πτώση, σαν κάποιος, κάπου, μυστικά να την ενορχηστρώνει, σώματα λευκά, σώματα νεαρά, σώματα αγαπημένα που τα ρουφά η μαύρη τρύπα στη βάση της κλίμακας, τα ερωτεύεται ο θάνατος και τα παίρνει, ξανά και ξανά στα σωθικά του. Σώματα που πέφτουν με θόρυβο κάποτε, όπως πέφτουν τα δέντρα χτυπημένα από κεραυνό, χλωρά ακόμα και ανίδεα, κορμιά σε ένα κατήφορο που η αγάπη δεν μπόρεσε να εμποδίσει. "Ό,τι μας σώζει δεν μας προστατεύει από τίποτα. Κι όμως μας σώζει." Ο έρωτας σώζει. Ο έρωτας δεν μας προστατεύει. Ο έρωτας όμως μας σώζει. Σώζει τη μνήμη. Διασώζει την σάρκα στην αφή. Ρουφά το σχήμα της στους πόρους του δέρματος. Ιδρώνει έως τέλους την μνήμη των σωμάτων που πέρασαν. Μα δεν έφυγαν...
Ο τρόπος με τον οποίο ο Δ. Παπαϊωάννου χορογραφεί τα σώματα, ο τρόπος που χρησιμοποιεί το φως και τη σκιά, τα μετατρέπει σε γλυπτά, σε σύμβολα και φορείς μνήμης. Τα σώματα παύουν να είναι ένα απλά εργαλεία έκφρασης, και γίνονται ζωντανή ύλη που κουβαλά ιστορίες, τραύματα, επιθυμίες. Τα σώματα στο Ρέκβιεμ, στέκονται, πέφτουν, σηκώνονται, στρέφονται, μεταφέρονται, γίνονται αντικείμενα και ταυτόχρονα υποκείμενα. Είναι σώματα που μιλούν χωρίς λόγια. Μετατρέπονται σε κομμάτι ενός χορογραφημένου πίνακα ζωγραφικής. Ενός ζωντανού ποιήματος.
Γίνονται ένας (ου) τόπος αιώνιας ανάπαυσης.
Ταυτότητα παράστασης:
Σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία, εικαστικός σχεδιασμός Δημήτρης Παπαϊωάννου
Μουσική Γιώργος Κουμεντάκης
Μουσική διεύθυνση Θεόδωρος Κουρεντζής
Το σκηνικό της παράστασης του 1995 είναι της Λίλης Πεζανού. Την εκδοχή του 2026 υπογράφουν οι Δημήτρης Παπαϊωάννου και Λουκάς Μπάκας.
Φωτισμοί Δημήτρης Παπαϊωάννου, Στέφανος Δρουσιώτης
Κοστούμια Βασίλης Παπατσαρούχας
Διεύθυνση MEIZON Εnsemble Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Ομάδα Δημήτρη Παπαϊωάννου
Διεύθυνση και εκτέλεση παραγωγής, βοηθός σκηνοθέτη Τίνα Παπανικολάου
Φωτογράφιση, κινηματογράφηση Γιούλιαν Μόμμερτ
'Aγγελος του Θανάτου
Ντιάνα Νοσίρεβα 24, 29 Ιαν. (21.00), 25 Ιαν. (20.00), 27, 28, 30 Ιαν. (19.30)
Ξένια Ντορόντοβα 24, 29 Ιαν. (19.30), 25 Ιαν. (18.30), 27, 28, 30 Ιαν. (21.00)
Performers: Ορέστης Αλεξιάδης, Ιωσήφ Αλί, Γιαν-'Aγγελος Aποστολίδης, Στέφανος Βλάχος, Γιάννης Βολονάκης, Γιώργος Γκιόκας, Δημήτρης Γούλιος, Τάσος Δέδες, Γιώργος Δερέσκος, Νίκος Εγγλέζος, Δαμιανός Ευσταθίου, Στέλιος Θεοδώρου, Μιχάλης Θεοφάνους, Νικηφόρος Αιμιλιανός Καλαφάτης, Παναγιώτης Καούκης, Γιάννης Καράμπαμπας, Μάκης Κατσανέας, Παναγιώτης Λαγανάς, Δημήτρης Λαγός, Δημήτρης Λαγούτης, Φανούρης Λαρεντζάκης, Έκτωρ Λιάτσος, Νίκος Μανωλάς, Δημήτρης Ματσούκας, Βασίλης Μίχας, Διονύσης Νικολόπουλος, Αλέξανδρος Νούσκας-Βαρελάς, Σπύρος Ντόγκας, Χρήστος Ντούλας, Δημήτρης Οικονομίδης, 'Aιντι Ορμένι, Σταύρος Παπαδόπουλος, Τιμολέων Παπαδόπουλος, Γιώργης Παρταλίδης, Λούκας Πζυτάρσκι, Γκαλ Ρομπίσα, Διογένης Σκαλτσάς, Θάνος Στασινός, Δημήτρης Σταυριανόπουλος, Χρήστος Στρινόπουλος, Μπέντζαμιν Στρόμαν, Πασχάλης Τερζής, Χρήστος Τζοβάρας, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Γιώργος Τσίγγος, Σπύρος Χριστάκης, Κώστας Χρυσαφίδης, Ναέλ Χρυσαφίδης
Σολίστ μουσικοί από την Ορχήστρα της ΕΛΣ
MEIZON Ensemble
Στην παράσταση εμφανίζονται γυμνά σώματα
*
Comments
Post a Comment