H υπόκλιση

Όλη η μαγεία του θεάτρου με τα μάτια του θεατή, σε ένα ποίημα από την επιμελήτρια κειμένων 

και ποιήτρια Χαρά Σταυροπούλου. 

Η ΥΠΟΚΛΙΣΗ

Δεν είμαι ηθοποιός,

ούτε σκηνοθέτις,

ούτε θεατρική συγγραφέας,

ούτε από μηχανής θεός.

Είμαι απλώς λάτρις του θεάτρου,

τρυφερή και πιστή.

Καρδιοχτυπώ κάθε φορά που κλείνω εισιτήριο για μια παράσταση,

σαν να πρόκειται να συναντήσω τον αγαπημένο μου.

Κάθε παράσταση ένα καινούριο ραντεβού.

Κλείνω θέση στις τρεις πρώτες σειρές.

Θέλω να βλέπω τα πρόσωπα των ηθοποιών

και να με βλέπουν κι εκείνοι.

Να χαίρονται τον θαυμασμό που τρέχει από τα μάτια μου,

να ζεσταίνονται από τη θετική ενέργεια της αύρας μου.

Παρακολουθώ ακίνητη,

σαν άγαλμα σε έκσταση — ένας νέος τύπος αγάλματος.

Δύο ώρες ακίνητη, αμίλητη, ακούραστη.

Τρία στερητικά «α» με συντροφεύουν

από τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα

κι ανάβουν τα φώτα της ψυχής.

Δίψα για νέκταρ θεατρικό.

Πείνα για λέξεις που φτερουγίζουν

από το στόμα του ηθοποιού στον θεατή.

Σε ταΐζει το θέατρο.

Πηγαίνεις πεινασμένος — φεύγεις χορτάτος

από λέξεις, σκέψεις, συγκινήσεις, λύσεις.

Και στο τέλος, χειροκρότημα —

δυνατό, μπουμπουκιασμένο, ρυθμικό.

Οι ηθοποιοί στη σειρά, χέρι χέρι, παραδίνονται στη μέθη της υπόκλισης.

Παρών ο Διόνυσος. 

Νιώθουν στα κόκκινα μάγουλά τους

τα χάδια των ενθουσιασμένων χεριών.

Μπόρα δυνατή από χειροκροτήματα.

Τρώνε και πίνουν κι εκείνοι.

Φεύγουν και ξανάρχονται για υπόκλιση.

Δεύτερη, τρίτη, τέταρτη φορά —

κάθε υπόκλιση πιο ταπεινή, πιο σπαρακτική, πιο βαθιά.

Τόσο ολοκληρωτικά βαθιά που λες πως θέλουν να προσκυνήσουν το σανίδι, 

να το φιλήσουν στο στόμα.

Το σανίδι — η κουκκίδα της γης

όπου θα αφήσουν την τελευταία τους ανάσα.

Χαρά Σταυροπούλου, 1-2-2026