Zyκlon ή το πεπρωμένο

Η παρακολούθηση της παράστασης του έργου του Θανάση Τριαρίδη χθες, δυστυχώς συνέπεσε με το νέο, με ακόμα ένα, τραγικό ναυάγιο στη Χίο. Και τόσο ειρωνικά ήρθε να επιβεβαιώσει το ποίημα του ίδιου συγγραφέα με τίτλο "ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ"

"Το βράδυ που ήσουν στο θέατρο

και χειροκροτούσες τις έξοχες ερμηνείες,

την θεσπέσια σκηνοθεσία, το πολύσημο κείμενο,

η κυβέρνηση δολοφονούσε μετανάστες,

όντας σίγουρη πως σε κάνει ό,τι θέλει,

όντας σίγουρη πως εσύ θα είσαι σε κάποιο θέατρο

και θα χειροκροτάς μια θεσπέσια σκηνοθεσία

ένα πολύσημο κείμενο, κάποιες έξοχες ερμηνείες."

Δεν ξέρω αν αυτή την τραγική ειρωνεία, την απαλύνει λίγο το γεγονός ότι το έργο που παρακολουθήσαμε, είναι μια καταγγελία για τα συνεχιζόμενα από το Άουσβιτς και μετά και σίγουρα και πριν από αυτό, εγκλήματα των κρατούντων την εξουσία,  κατά των ευάλωτων, των ανυπεράσπιστων, των "διαφορετικών" αυτής της Γης. Για αυτό κι εμείς, μιλώντας για το Zyklon του Θ. Τριαρίδη, δεν θα μιλήσουμε ούτε για τις έξοχες ερμηνείες, ούτε για την σκηνοθεσία. Θα μιλήσουμε μόνο για το κείμενο που δεν είναι πολύσημο, γιατί είναι ξεκάθαρο. Θα μιλήσουμε για το κείμενο που είναι στέρεο και σκληρό και αληθινό και που δυστυχώς η ιστορία του εισχωρεί σαν δηλητηριώδες αέριο στο σήμερα και συνεχίζει να εξοντώνει τους πιο αδύναμους από εμάς. 

Ο Θ. Τριαρίδης, κάνει αυτό που καλύτερα ξέρει να κάνει, για να υψώσει το ανάστημά του σε κάθε μορφή οργανωμένης βίας του σήμερα: γράφει. Η πένα του είναι το όπλο του. Η φωνή του είναι η ασπίδα που πίσω της γυρεύει να προστατέψει όσους βάλλονται άδικα. Η φωνή του, γίνεται η φωνή εκείνων που δεν τους δίνεται βήμα να μιλήσουν, όσων βίαια φιμώνονται, προσωρινά ή για πάντα. 

Το Zyklon καταγγέλλει την αδιαφορία μας, την αμάθειά μας, την κοντή μας μνήμη, την ανάγκη να προστατέψουμε ό,τι είναι οικείο σε εμάς τους ίδιους, ξεχνώντας πως όλοι είμαστε πιόνια μέσα σε ένα παιχνίδι που οι όροι του είναι άγνωστοι, και μπορεί να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Μα είναι και ένα έργο που καταδεικνύει την ανάγκη μας για τρυφερότητα, για συντροφικότητα, για ελπίδα, για επανα(συ)σταση, για προσωπική ευθύνη, για νόημα μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς καταρρέει. 

Στις παραστάσεις των έργων του Θ. Τριαρίδη, το γεγονός είναι το ίδιο το κείμενο. Όλες οι άλλες παράμετροι λειτουργούν επικουρικά σε αυτό. Το ταλέντο των ηθοποιών, η  μουσική, οι φωτισμοί, οι συμβολισμοί της σκηνοθεσίας δεν έχουν σκοπό να δείξουν προς ένα νόημα, αλλά να αναδείξουν αυτό που ξεκάθαρα λέγεται: πως ίσως δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει, ή το πεπρωμένο, αλλά μπορούμε πάντα να επιλέξουμε πως να σταθούμε απέναντί του. Και ίσως τότε, ή μόνο τότε, αν όλοι αναλαμβάναμε την προσωπική μας ευθύνη, το πεπρωμένο να γινόταν απέπρωτο. 

Η ταυτότητα της παράστασης:

Θέατρο Αργώ

Συντελεστές

Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ)

Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης 

Μουσική - Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Στεφανακίδης

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου 

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Κουρτεσιώτη

ΠΑΙΖΟΥΝ

Φλώρα Καραβελατζή, Βασίλης Τσαλίκης

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Γραφιστική επιμέλεια: Playwalk

Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη

Social media: Ανδρέας Καψαμπέλης