Οι απόντες

Επτά άνθρωποι, επτά ιστορίες, επτά απόντες που γίνονται παρόντες μέσα από την αφήγηση. 

Ιστορίες νοσταλγικές, ιστορίες αποχωρισμού, ιστορίες για εκείνους που έφυγαν, μα δεν ξεχάστηκαν και για τις μνήμες που άφησαν σαν μικρά φαναράκια να φωτίζουν τη ζωή μας. 

Ιστορίες για άντρες και γυναίκες, για φίλους και εραστές, για συγγενείς ή περαστικούς που άφησαν, για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους, ανεξίτηλο το χνάρι τους, στη μνήμη μας και στην καρδιά μας. Ιστορίες σαν αυτές που μοιράζεσαι με φίλους, βράδυ σε μια καλοκαιριάτικη αυλή, ή μπροστά από το αναμμένο τζάκι μια νύχτα του χειμώνα. Ή σε μια θεατρική σκηνή, όπου όλοι γινόμαστε παρέα, γιατί όλους μας δένει η ίδια νοσταλγία: για κάποιον που έφυγε, ή για μια αίσθηση που χάθηκε ανεπιστρεπτί. Πες το παιδικότητα, αθωότητα, έρωτα, ρομαντισμό, οικειότητα...

Ακούγοντας τις ιστορίες του Β. Κατσικονούρη, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που έφυγε που σου λείπει: είναι αυτό που ήσουν και ένιωθες δίπλα του που νοσταλγείς. Το πένθος δεν είναι μόνο για εκείνον που έφυγε, αλλά και για ό,τι δεν θα είμαστε ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο μακριά του. Ακούγοντας τους αφηγητές να διηγούνται με αυτή την αμεσότητα, τον σχεδόν αυθόρμητο τρόπο τις ιστορίες των ανθρώπων τους, καταλαβαίνεις ποια πολύτιμα κομμάτια εκείνων, μα και του εαυτού τους προσπαθούν μέσα από την ανά-μνηση να διασώσουν. Ένα χαρούμενο μνημόσυνο είναι αυτό που είχαμε την χαρά να παρευρεθούμε. Μια γιορτή μνήμης που έσφιζε από μουσικές και τραγούδια και χρώματα και συνθήματα και γέλια και φιλιά. Μια γιορτή μνήμης δίπλα σε ένα δροσερό ποτάμι, κάτω από δέντρα, μέσα σε στάδια, σε δρόμους γεμάτους κόσμο, σε δωμάτια εντατικής ή σε γηροκομεία. Μια γιορτή μνήμης για ανθρώπους που αγάπησαν και ανθρώπους που αγαπήθηκαν, για πολύ ή για μια στιγμή. Πότε άλλωστε η διάρκεια καθόρισε την ένταση της αγάπης; 

Αυτό που καταφέρνει ο Β. Κατσικονούρης με ελάχιστα θεατρικά μέσα, που ίσα-ίσα μας θυμίζουν ότι βρισκόμαστε σε θεατρική σκηνή και όχι καλεσμένοι σε μια γιορτή μνημοσύνης της αγάπης, είναι μοναδικό. Με λίγες καρέκλες επί σκηνής, ένα video wall, μια κάμερα και τις "δημοσιογραφικές" ερωτήσεις του προς τους αφηγητές, με πολύ χιούμορ, με αυτοσαρκασμό (ναι, αφηγείται και ο ίδιος την ιστορία του), με ανάκληση αναμνήσεων τόσο έντονων για όσους από εμάς γεννηθήκαμε εκεί ανάμεσα στο 1965-1975, φτιάχνει μια "παράσταση" τόσο παρεϊστικη, τόσο βαθιά ανθρώπινη και τρυφερή που νιώθεις έτοιμος να σηκωθείς και να πεις κι εσύ τη δική σου, ή έστω να τη γράψεις επιστρέφοντας σπίτι καθισμένος στο τραπέζι της κουζίνας, ή να την κλάψεις με ένα ποτηράκι ούζο ή με ουίσκι, ή έστω να την τραγουδήσεις μέσα στο αμάξι με Μητροπάνο ή Bon Jovi στη διαπασών. Με ό,τι τέλος πάντων είναι αυτό που της δίνει αίμα, που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι σε όλο του το βάθος, αυτό που λέγεται και τραγουδιέται και φωνάζεται και υπονοείται και κλέγεται στο δρώμενο τούτο: Αγαπιέμαι άρα υπάρχω!

Η ταυτότητα της παράστασης:

Θέατρο Σταθμός

Σκηνοθετική επιμέλεια: Βασίλης Κατσικονούρης

Βοηθός: Ρομίνα Σπυράκη

Φωτισμοί: Γιώργος Αντωνόπουλος

Σχεδιασμός γραφιστικών - Δημιουργία video: Θωμάς Παπάζογλου

Studio – Ηχητική επεξεργασία: Βαγγέλης Αυγέρης

Ακούγεται η Δήμητρα Καραγεωργοπούλου

Αφηγητές:

Βαγγέλης Αυγέρης

Κωνσταντίνος Ζώης

Ειρήνη-Διαλεχτή Κουρομιχελάκη

Νίκος Μάκκας

Ρομίνα Σπυράκη

Ειρήνη Γκλιάτη

Παναγιώτης Σουβλέλης

και Βασίλης Κατσικονούρης

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο