Ανεξάρτητα κράτη
Το έργο εκτυλίσσεται μέσα σε ένα τυπικό γραφείο σύνταξης μιας μεγάλης εφημερίδας. Εκεί βλέπουμε να ξετυλίγεται το κουβάρι της διαπλοκής ανάμεσα στον Τύπο και την πολιτική εξουσία. Ένας εναγκαλισμός που μπορεί να αποβεί επικίνδυνος και σε ορισμένες περιπτώσεις, μοιραίος για συγκεκριμένους ανθρώπους. Δημοσιογράφοι έρμαια των ανωτέρων τους, προϊστάμενοι που καπηλεύονται την εξουσία τους και μια αλήθεια που διαρκώς κακοποιείται. Άνθρωποι βολεμένοι, παραιτημένοι, φοβισμένοι, αποκομμένοι από την αποστολή που ανέλαβαν. Άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη δύναμη της γραφίδας τους όχι όπως επιτάσσει ο ρόλος τους, αλλά όπως εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Άνθρωποι μόνοι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Άνθρωποι-ιδιωτικά κράτη.
Αν και το έργο αποτελεί ένα σαφές πολιτικό σχόλιο, όχι μόνο για το τότε αλλά και για το τώρα, για τη δύναμη του Τύπου και των μέσων ενημέρωσης να αναδεικνύουν ή να εξαφανίζουν πρόσωπα και γεγονότα, να κατασκευάζουν ή να δολοφονούν χαρακτήρες (και όχι μόνο), να υπηρετούν όχι την αλήθεια αλλά τα καλά και συμφέροντα, δεν παύει να είναι ταυτόχρονα ένα έργο βαθιά υπαρξιακό. «No man is an island» έγραφε ο John Donne το 1624, και αυτό ακριβώς μας υπενθυμίζουν οι Τσιοτσιόπουλος και Παλούμπης μέσα από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας τους: οι άνθρωποι είναι ιδιωτικά αλλά όχι ανεξάρτητα κράτη: όλοι κάτι κρύβουν, κάποιον φοβούνται, κάτι ελπίζουν, κάτι ανέχονται, κάτι επιθυμούν, κάποιον ενοχλούν. Οι ζωές τους διασταυρώνονται, οι επιλογές τους αλληλοκαθορίζονται και οι μοίρες τους δένονται σφιχτά ή χαλαρότερα με εκείνες των άλλων. Το απέδειξε το τραγικό τέλος του γιατρού Τσιρώνη, που τόλμησε να ανακηρύξει το σπίτι του ανεξάρτητο έδαφος. Το αποδεικνύει στο έργο η κατάληξη της Μαρίας Θεοφίλου, της δημοσιογράφου (πρόσωπο της μυθοπλασίας) που τόλμησε να αναζητήσει, να βρει και να αποκαλύψει την αλήθεια γύρω από την υπόθεσή του.
Κανείς δεν είναι ανεξάρτητος. Κανείς δεν είναι πραγματικά ελεύθερος. Και ακόμη λιγότερο μια γυναίκα, που καλείται να επιβιώσει σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον. Εκεί όπου η φωνή και ο δυναμισμός της πρέπει να καταπνιγούν, ή έστω να καλυφθούν με τούλια και κορδέλες, να εκτονωθούν σε αναζητήσεις στους αστρολογικούς χάρτες. Κι αν αρνηθεί να συμμορφωθεί, η βία της πατριαρχίας θα επιχειρήσει να τη συντρίψει, αφού πρώτα την εξευτελίσει.
Οι οχτώ ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, ο καθένας στον ρόλο του. Δεν ηθογραφούν απλά τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν. αλλά μοιάζει να μας καλούν να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στο σήμερα, να πάρουμε θέση, να διαλέξουμε στρατόπεδο: με τη συγκάλυψη ή με την αλήθεια; Με τη βολή ή με τη διαμαρτυρία; Με τη διαπλοκή ή με τη ρήξη; Γιατί κάθε εποχή έχει τα δικά της μέτωπα, τις δικές της προκλήσεις και τους δικούς της ανθρώπους, που καλούνται να αναμετρηθούν μαζί τους. Η στάση τους, η στάση μας, καθορίζει την ιστορία. Και είναι ίσως το μόνο αντίβαρο στην απρόσωπη βία της εξουσίας.
Μια εξαιρετική παράσταση, που δικαιολογημένα γνωρίζει τόσο μεγάλη επιτυχία.
Η ταυτότητα της παράστασης:
Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Γιώργος Παλούμπης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Σκηνογράφος−Ενδυματολόγος: Νατάσσα Παπαστεργίου
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σχεδιασμός Βίντεο: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Σχεδιασμός ήχου: Ανδρέας Μιχόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου
Βοηθός σκηνογράφου−ενδυματολόγου: Μαριάνθη Ράδου
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Θωμάς Παλυβός
Παίζουν: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
Ακούγονται οι μουσικοί Θάνος Καζαντζής τύμπανα, Νίκος Παπαϊωάννου μπάσο, analog synth, Κώστας Νικολόπουλος κιθάρες.
Στο ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή της Παναγιώτας Παπαδημητρίου
Περισσότερα για την υπόθεση του ιατρού Βασίλη Τσορώνη

Comments
Post a Comment