Κόκκινο

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του '50 στο ατελιέ του διάσημου ζωγράφου Μάρκ Ρόθκο. Ο

Κένεθ, ένας 20χρονος φοιτητής  της σχολής Καλών Τεχνών, φτάνει εκεί για να ζητήσει δουλειά: ο ζωγράφος αναζητά έναν βοηθό. 

Ο John Logan, ο συγγραφέας αυτού του βραβευμένου έργου, μας παραδίδει ένα θεατρικό - σπουδή στην Τέχνη της ζωγραφικής, μα και της ίδιας της ζωής. Ο διαλογικός χαρακτήρας του κειμένου, ευνοεί την διερεύνηση εννοιών, όπως το νόημα και ο προορισμός της Τέχνης, πως ζει, πως κινείται, πως πεθαίνει ο δημιουργός, ποια η σχέση του με το κοινό του, ποια η σχέση του κοινού με το έργο του, τι συμβαίνει όταν η Τέχνη γίνεται εμπόρευμα, ποιος πουλά, ποιος αγοράζει, που αρχίζει και που τελειώνει η διαλεκτική του έργου με την εποχή του, πότε ένα έργο είναι πρωτοποριακό και τι το κάνει ξεπερασμένο, ποια η σχέση της Τέχνης και του ίδιου του καλλιτέχνη με τον χρόνο, είναι η Τέχνη ανατροπή του κατεστημένου και ποιος ορίζει πότε μια εποχή τελειώνει. Aυτά και πολλά άλλα ερωτήματα θα θέσουν και θα προσπαθήσουν να απαντήσουν μέσα από την καθημερινότητα στο ατελιέ οι δύο πρωταγωνιστές, μα και άλλα αμείλικτα ερωτήματα που αφορούν την τέχνη του ζειν: πως είναι να είσαι περιττός πριν ακόμα πεθάνεις, τι σημαίνει ελπίδα, πότε το τραύμα γίνεται γκρεμός και πότε εφαλτήριο, πότε ανακαλύπτουμε το αληθινό μας πρόσωπο, τι σημαίνει ελευθερία και τι συνέχεια.

Ο Γιώργος Κιμούλης, ενσαρκώνει με συνέπεια τον εκκεντρικό Ρόθκο. Τα βίαια ξεσπάσματα, η κυνικότητα, μα και η αγωνία του δημιουργού που όρισε μια εποχή, αποδίδονται εξαιρετικά από τον έμπειρο ηθοποιό. Ενσαρκώνοντας τον Ρόθκο σε μια κρίσιμη καμπή τόσο της καριέρας όσο και της υγείας του, μας επιτρέπει να εμβαθύνουμε στο έργο και την προσωπικότητα του δημιουργού που έβλεπε την Τέχνη σαν Ναό και τα έργα του, όχι ως αντικείμενα που αναπαριστούν τον κόσμο, αλλά ως πύλες που ανοίγουν και επιτρέπουν στον θεατή να εισέλθει και να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο να βιώσει θεμελιώδη συναισθήματα: έκσταση, απειλή, φόβο, οδύνη. Εκείνον που θεωρούσε ότι η μόρφωση, η βαθιά φιλοσοφική και καλλιτεχνική μόρφωση επιτρέπει στον καλλιτέχνη να δημιουργήσει, να καταλάβει τη συνέχεια της Τέχνης (του) μα και να ξεπεράσει τους προγενέστερούς του. "Για να ξεπεράσεις κάτι πρέπει πρώτα να το γνωρίζεις" επαναλαμβάνει στον βοηθό του. Ο Ρόθκο, γνωρίζει ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι αιώνιος, μόνο του έργο του μπορεί να γίνει και αυτή η οπτική τον στοίχειωσε τελικά. Γνώριζε ότι ο γιος "πρέπει" να σκοτώσει τον πατέρα για να υπάρξει, μα δεν φαντάστηκε ποτέ τον εαυτό του στη θέση του πατέρα. Φέρνοντας κάποτε μια επανάσταση στην Τέχνη, αρνείται να συμβιβαστεί με την εμπορευματοποίηση του έργου του και το γεγονός ότι η δική του επανάσταση έχει πια ξεπεραστεί. Αρνείται να δεχτεί ότι ο χώρος της Τέχνης τον αντιμετώπιζε σαν εμπόρευμα ήδη πριν τον θάνατό του. Ο δημιουργός που ήθελε να ελέγχει τα πάντα σε σχέση με τους πίνακές τους, κατανόησε ότι δεν  μπορεί να ελέγξει το κύμα της ζωής, αλλά θέλησε να καβαλήσει το κύμα του θανάτου του. Ο Ρόθκο - από τραγική σύμπτωση (;) -  αυτοκτόνησε την ίδια μέρα που τα έργα του, αυτά που αρνήθηκε τελικά να πουλήσει στο ξενοδοχείο πολυτελείας που τα παρήγγειλε, έφταναν ως προσωπική του δωρεά, στην Tate Gallery του Λονδίνου. 

Μέσα από την συναναστροφή του με τον Κένεθ, τον συγκαταβατικό, ντροπαλό, στην αρχή φοιτητή, που μέσα στα δύο χρόνια που έμεινε με τον μεγάλο ζωγράφο, κατάφερε να βρει τη φωνή του και να αρθρώσει τον δικό του λόγο, ο Ρόθκο, θα κατανοήσει και ο ίδιος καλύτερα τον εαυτό του και τις προκλήσεις της εποχής του. Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος ως Κένεθ, ενσαρκώνει με πειστικότητα, τον νεαρό φοιτητή που θα μάθει, θα ωριμάσει δίπλα στον μεγάλο δημιουργό, μα θα κατορθώσει τελικά να υψώσει το ανάστημά του και να προκαλέσει τον μέντορά του, όχι με αλαζονεία, αλλά με την συμπάθεια μα και την ορμή που η νεότητα και η νεωτερικότητα της Τέχνης που εκπροσωπεί του επιτρέπουν. Ο Κένεθ, θα γίνει ο γιος που δεν θα σκοτώσει τον πατέρα, μα θα ελευθερώσει τον εαυτό του από την ιδιότητα του γιου, δείχνοντας πως η γενιά του εισάγει έναν νέο ήθος στο χώρο της Τέχνης. 

Σκηνικά, κοστούμια και κυρίως η μουσική που παίζει από το παλιό πικ-απ, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα οικεία μα και μυσταγωγική.

Μια πολύ δυνατή διαλεκτική παράσταση, που απαντά σε μεγάλα ερωτήματα, χωρίς να στερεί από τον θεατή την ικανότητα να στοχαστεί και να κρίνει ο ίδιος όχι μόνο όσα λέγονται, μα και όσα υπονοούνται. 

Ταυτότητα της παράστασης:

Θέατρο Μουσούρη

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης

Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης

Κοστούμια: Σοφία Νικολαΐδη

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου 

Βοηθός σκηνοθέτης: Μαίρη Ανδρέου

Πρωταγωνιστούν:

Γιώργος Κιμούλης

Δημήτρης Γκοτσόπουλος

Creative Agency: GridFox

Παραγωγή: Θεατρικές επιχειρήσεις Κάρολου Παυλάκη

Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Νατάσα Παππά