ΜΙΜΗΣΗ ΠΡΑΞΕΩΣ

 Η Ελένη Σκότη σκηνοθετεί το έργο της Penelope Skinner με ρυθμό, ένταση και σαφή δραματική κορύφωση, εστιάζοντας στον Άνθρωπο - Γυναίκα, τόσο μπροστά όσο και πίσω από την "κάμερα", αυτήν την ιδιότυπη "κάμερα" που είναι το βλέμμα των άλλων επάνω της, αλλά και η ματιά της ίδια της γυναίκας στον εαυτό της. Το κείμενο της Skinner καθηλώνει όχι επειδή είναι πρωτότυπο, αλλά επειδή σε αναγκάζει να συνειδητοποιήσεις πως, παρά τους αγώνες δεκαετιών και τα σημαντικά βήματα για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, βαθιά ριζωμένα στερεότυπα εξακολουθούν να μας καθορίζουν, στερεότυπα που συχνά καλύπτουμε με μια επίφαση δυναμισμού, αλλά που, (ότ)αν αναδυθούν, μπορούν ακόμη να μας διαλύσουν. Η σκηνοθεσία της Σκότη έχει κινηματογραφική αίσθηση: το σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου οργανώνεται έτσι ώστε να επιτρέπει άμεσες μετατοπίσεις ανάμεσα στο εργασιακό περιβάλλον της Linda (το διαφημιστικό γραφείο) και τον προσωπικό της χώρο (την τραπεζαρία του σπιτιού της), ενώ οι φωτισμοί του ...