ΜΙΜΗΣΗ ΠΡΑΞΕΩΣ

Είναι κάποιες παραστάσεις για τις οποίες δυσκολεύομαι πολύ να γράψω, γιατί μοιάζει πως ό,τι και να πω είναι ανίκανο, λίγο, ή φλύαρο μπροστά σε αυτό που είδαμε να συμβαίνει στη σκηνή. Το 1984, σε διασκευή της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου και σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαγεωργίου, που κρατά και τον μοναδικό ρόλο του έργου, είναι μια από αυτές. Δεν είναι μόνο η εκρηκτική ερμηνεία του Γ. Παπαγεωργίου, ο οποίος ενσαρκώνει και τους τρεις βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης, αυτός ο υποκριτικός άθλος που κατορθώνει. Είναι η ευφυής σκηνοθεσία, η σκηνογραφική απόδοση της ατμόσφαιρας εγκλωβισμού, οι καίριοι φωτισμοί και τα ηχητικά εφέ, η ζωντανή επί σκηνής μουσική, τα τραγούδια και τα ηχητικά τοπία του Αλέξανδρου Δράκου - Κτιστάκη, που δεν «ντύνουν» απλώς την παράσταση, αλλά λειτουργούν ως θραύσματα μνήμης και ως πράξεις αντίστασης του κεντρικού ήρωα. Είναι όλα αυτά, μα και το παραπάνω που γεννά η σύνθεσή τους. Το πολιτικό, διαχρονικό κείμενο του Όργουελ έτυχε μιας εμπνευσμένης διασκευής από την Ε. Τρια...